Om zicht te krijgen op het mystieke van causaliteit wil ik beginnen met verbinding. Eigenlijk zijn causaliteit en verbinding in mijn optiek twee kanten van dezelfde munt. Om simpel te beginnen als een auto een andere auto sleept dan worden ze door een kabel verbonden, de kabel nu is essentieel voor enerzijds de verbinding tussen beide auto’s en anderzijds voor de causale relatie tussen het bewegen van de ene als de andere beweegt, dat is makkelijk voor te stellen. Causaliteit veronderstelt dus een zekere verbinding.
Als je nu in de realiteit iets voor elkaar wilt krijgen van iemand anders, kan dit dan zonder verbinding? De mannelijke energie zou zeggen met macht en dwang (contact maken en dwingen in plaats van verbinding). De vrouwelijke energie zou zeggen door verbinding en vrije wil (mannelijke en vrouwelijke energie zijn niet hetzelfde als man en vrouw, meer als yin en yang die beide in allen zijn). Laten we bij de taal beginnen, we zeggen van dat we op iemand kunnen bouwen, dat we er zeker van zijn dat die ander voor ons klaar staat, hoe kan zoiets bestaan? We begeven ons nu richting intuïtie en intuïtie is meestal vrijwel momentaan en niet van afstand afhankelijk. Waar je partner ook is, bij wijze van spreken, we hebben kennis van de ander middels verbinding ergo liefde. Ook al zit er lichtjaren tussen jouzelf en je partner, sommige dingen weet je gewoon, vrouwen weten dat. Maar is er dan sprake van verbinding? Wat is dan de aard van deze verbinding? Als het een touw zou zijn dan weet de civiel technicus dat de overdracht van een impuls niet momentaan is bij grote afstanden, immers er zit rek op het touw en zal het even duren voordat de causaliteit voelbaar wordt. Wil de kennis dus direct beschikbaar komen dan zal de verbinding iets moeten zijn dat een op zijn minst zo groot is als het universum en of zeer stijf en in potentie veranderlijk zijn ofwel kunnen geleiden met een snelheid groter dan de lichtsnelheid, hiervan afwijken maakt dat kennis niet meer direct of überhaupt beschikbaar is.
In de natuurkunde wordt dit fenomeen beschreven door “quantum entanglement”, ofwel “spooky action at a distance”. Kort gezegd als twee deeltjes “quantum entangled” zijn en de spin van de een (rotatierichting voor de beeldvorming) veranderd dan veranderd direct de spin van de ander, oftewel ze zijn verbonden. De snelheid waarmee de een de verandering van spin van de ander reflecteert is sneller dan het licht, daarom noemde Einstein het “spooky action at a distance”, omdat het de natuurwetten lijkt te negeren (niks kan sneller dan het licht). In dit geval gaat het dus om expliciet twee deeltjes die binnen wat wij kunnen zien en meten niet verbonden zijn. In de filosofie zouden we zeggen ontologisch gescheiden. Deze verbinding kunnen we dus niet aantonen maar ook hier lijkt het te gaan om directe verbinding.
Ten derde is er causaliteit zoals we die observeren en nu gaan we langzaam richting filosofie. Causaliteit zegt Hume is niet bewijsbaar (niet aantoonbaar in de realiteit), wat bedoelde hij hiermee? Stel we hebben 2 ontologisch gescheiden biljart ballen en we zouden theoretisch bepalen wat er zou gebeuren als de twee ballen elkaar zouden raken dan kun je denken dat als snelheid en richting op vaste wijze bepaald kunnen worden dat het resultaat ook bepaald is en we kunnen achteraf zien en of onze voorspelling klopte met de werkelijkheid door deze te meten. Als dit allemaal klopt dan zouden we kunnen spreken van noodzakelijke causaliteit ofwel twee ballen die elkaar raken veroorzaken samen een nieuwe situatie en die situatie is elke keer hetzelfde. Als er daadwerkelijk sprake zou zijn van een causaal verband, ergo het een veroorzaakt zonder veranderlijke tussenkomst het ander, dan zouden we kunnen spreken van noodzakelijke causaliteit daarmee determinisme. Echter de dingen zijn niet zo zwart-wit. Tijd-ruimte is vloeibaar (Einstein) en zelfs zwaartekracht is bewezen niet constant (zwaartekrachtsgolven). Als dit nu zo is dan is het niet mogelijk hetzelfde keer op keer te reproduceren oftewel er gaat een kleine mate van contingentie plaatsvinden en toch is er orde over het algemeen. Als het een de oorzaak is van het ander dan kan het niet een noodzakelijk causaal en contingent zijn, dus is er een geleiding van oorzaak of “touw” nodig dat deze verbanden legt.
In de wiskunde heeft men het altijd over reeële getallen (1,2,3,4) en irreële getallen, alsof de werkelijkheid geconstrueerd is uit reële getallen (taaltechnisch gezien) maar ik vind dat we dat we dat even helemaal moeten omdraaien, de wereld is fundamenteel contingent en dat is ook de basis voor vrije wil. Er is orde en die orde wordt door God zoveel mogelijk in stand gehouden (Al-Gazali).
Dus resumerend, er is zoiets als verbinding die niet materieel te verklaren is, ergo onstoffelijk. Dit is een overal aanwezig medium wat directe verbinding faciliteert en minstens even groot is als het universum en wat de natuurwetten zoveel mogelijk garandeert maar niet door natuurwetten verklaarbaar is. Zo kom ik bij mijn conclusie, de mystiek zit hem in de verbinding en in de causaliteit. Alles is irreëel en twee irreële getallen met oneindige precisie zijn nooit aan elkaar gelijk. Elke keuze uit vrije wil is daarmee uniek, de mens is uniek. Causaliteit nu is de derde dimensie die tijd en ruimte verbindt, daarmee is het het alles en het niets en de bewaarder van referenties en de manier waarom de mens constituerend is voor de realiteit ofwel het universum.
Kwantumverstrengeling - https://nl.wikipedia.org/wiki/Kwantumverstrengeling
Tijd ruimte vervorming - https://nl.wikipedia.org/wiki/Gravitationele_tijddilatatie
Zwaartekrachtsgolven - https://nl.wikipedia.org/wiki/Zwaartekrachtgolf